جلد 9 - شماره سال ۱۳۹۸                   ‫جلد (9): 29 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه علوم پزشکی همدان
2- دانشگاه علوم بهزیستی و توان‌بخشی تهران
چکیده:   (493 مشاهده)

زمینه و هدف: بازداری به‌معنای توانایی فعالانهٔ متوقف‌کردن یا تأخیر فعالیتی است. چندین محقق به نقش ممکن فرایندهای خودتنظیمی و فرایندهای کنترل توجه و به‌ویژه کنترل بازداری در رشد لکنت اشاره کرده‌اند. هدف این پژوهش بررسی تفاوت‌ها در عملکرد کنترل بازداری بین کودکان لکنتی و غیرلکنتی بود.
روش‌بررسی: در این پژوهش مقطعی‌مقایسه‌ای، توانایی کنترل بازداری ۳۰ کودک ۷تا۱۳سالهٔ شهر تهران با تشخیص لکنت رشدی و ۳۰ کودک غیرلکنتی رشدیافتهٔ طبیعی که به‌لحاظ سن و جنس با کودکان لکنتی تطابق داشته با استفاده از تکلیف برو-بایست شنیداری ارزیابی شد. تحلیل اطلاعات ازطریق آمار توصیفی تحلیلی ازجمله آزمون تی مقایسهٔ میانگین‌های دو گروه مستقل و آزمون من‌ویتنی و آزمون همبستگی پیرسون با نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۴ صورت گرفت. در تمامی آزمون‌ها سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۵در نظر گرفته شد.
یافته‌ها: تفاوت‌های بین‌گروهی برای خطاهای ارتکاب و خطاهای بازداری نشان داد میانگین درصد خطاهای ارتکاب و بازداری در گروه لکنتی (۱۳٫۰۹±۱۰٫۴۷) و (۱۵٫۱۱±۳۰٫۲۱) درمقایسه با گروه غیرلکنتی (۶٫۱۷±۸٫۰۲) و (۱۳٫۷۳±۲۴٫۶۶) بیشتر به‌دست آمد؛ اما از نظر آماری تفاوت‌های معناداری نداشت. همچنین میانگین زمان واکنش بیشتری، در گروه لکنتی (۷۳٫۹±۶۲۷٫۰۶) درمقایسه با گروه غیرلکنتی (۵۳٫۳۷±۶۱۵٫۴) مشاهده شد؛ ولی این تفاوت میانگین در کودکان لکنتی و غیرلکنتی از نظر آماری معنادار نبود.
نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش براساس تکلیف برو-بایست شنیداری، مشخص کرد کودکان لکنتی و غیرلکنتی در کنترل بازداری تفاوت معناداری ندارند. بین دو گروه کودکان دارای لکنت و غیرلکنتی در متغیرهای ارتکاب و بازداری و زمان واکنش تفاوت معناداری مشاهده نشد.


متن کامل [PDF 733 kb]   (130 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: توانبخشی
دریافت: ۱۳۹۸/۲/۳۱ | پذیرش: ۱۳۹۸/۵/۲۶