جلد 7 - شماره سال ۱۳۹۶                   ‫جلد (7): 75 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خمین
2- دکترا دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خمین
3- کارشناس ارشد روان‌شناسی عمومی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اراک
چکیده:   (588 مشاهده)

 
چکیده
زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر مقایسهٔ اثربخشی دل‌بستگی‌ درمانی و آموزش مهارت‌های فرزندپروری با رویکرد آدلر بر مادران دارای کودک مبتلا به اختلال دل‌بستگی است.
روش‌بررسی: پژوهش حاضر، مبتنی‌بر مطالعهٔ نیمه‌تجربی باطرح پیش‌آزمون‌پس‌آزمون با گروه کنترل بود. ازاین‌رو، تعداد ۱۵۰ نفر مادر دارای کودک پیش‌دبستانی در شهرستان آران‌و‌بیدگل به‌روش خوشه‌ای انتخاب و پرسشنامهٔ اختلال دل‌بستگی راندولف ۲۰۰۰ را تکمیل کردند. افراد در دو گروه آزمایش ویک گروه کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرارگرفتند. روی افراد نمونه پیش‌آزمون و پس‌آزمون اجرا و نتایج به‌دست‌آمده با روش تحلیل کوواریانس تحلیل شد.
یافته‌ها: باتوجه به یافته‌ها، میانگین و انحراف معیار نمرات اختلال دل‌بستگی مرحلهٔ پس‌آزمون برای گروه دل‌بستگی‌درمانی ۳٫۲۱±۴۱٫۰۰ و در گروه آموزش مهارت‌های فرزندپروری ۸٫۱۰±۴۵٫۸۰ و در گروه کنترل ۱۷٫۱۹±۵۹٫۷۳ بود. نتایج حاصل نشان داد تفاوتی در تأثیر دو گروه درمانی و آموزشی وجود نداشت؛ اما، میانگین‌های هر دو گروه آزمایش درمقایسه با گروه کنترل به‌طور معناداری کمتر بود (۰٫۰۰۱>p)؛ بنابراین، هر دو مداخلهٔ درمانی و آموزشی تأثیر معناداری بر کاهش اختلال دل‌بستگی داشتند.
نتیجه‌گیری: در مطالعهٔ حاضر نتایج نشان‌دهندهٔ تأثیر دو مداخله بر کاهش علائم اختلال دل‌بستگی کودکان است. درواقع دل‌بستگی‌درمانی و آموزش مهارت‌های فرزندپروری باعث افزایش مهارت‌های ارتباطی و خودآگاهی مادر شده و تقویت احساس ارزش‌مندی و اعتمادبه‌نفس را در پی دارد. این امر سبب بهبود عملکرد مادران و درنتیجه کاهش علائم اختلال دل‌بستگی در کودکان می‌شود.
 

 

متن کامل [PDF 466 kb]   (225 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: روانشناسی
دریافت: ۱۳۹۵/۵/۵ | پذیرش: ۱۳۹۵/۱۲/۱۸