جلد 7 - شماره سال ۱۳۹۶                   ‫جلد (7): 6 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Azami S, Talepasand S, Nazifi M, Rahimian I. Compare the Effectiveness of Rehabilitation and Drug Therapy Approaches in Improving Clinical Symptoms and Academic Performance of Children with Attention Deficit/ Hyperactivity Disorder. MEJDS. 2017; 7 :6-6
URL: http://jdisabilstud.ir/article-1-778-fa.html
اعظمی سعید، طالع پسند سیاوش، نظیفی مرتضی، رحیمیان اسحاق. مقایسهٔ اثربخشی رویکرد توان‌بخشی و دارو‌درمانی در بهبود نشانه‌های بالینی و کارکرد تحصیلی کودکان با اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی. مجله مطالعات ناتوانی. 1396; 7 () :6-6

URL: http://jdisabilstud.ir/article-1-778-fa.html


1- دانشجوی دکتری روان‌شناسی گروه روان‌شناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2- دانشیار گروه علوم‌تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران؛
3- استادیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه بجنورد، خراسان شمالی، ایران
4- دانشیار گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
چکیده:   (138 مشاهده)

چکیده
هدف: توان‌بخشی شامل انجام مکرر تکالیف پیش‌روندهٔ مرتبط با فرآیندهای عالی شناختی در طی بازهٔ زمانی مشخص، جهت بهبود عملکرد فرد در تکالیف آموزش‌دیده و همچنین انتقال اثر به سایر تکالیف و حیطه‌های زندگی فرد تعریف می‌شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسهٔ اثربخشی دو رویکرد توان‌بخشی و دارودرمانی در بهبود نشانه‌های بالینی و کارکرد تحصیلی کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی انجام شد. 
روش‌بررسی: طرح پژوهش نیمه‌‌آزمایشی و با سنجش‌های پس‌آزمون و پیگیری بود. پژوهش در یک طرح یک‌سر کور، سه گروه را باهم مقایسه کرد. ۴۸ کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی به‌شیوهٔ نمونه‌گیری ملاکی انتخاب شده و براساس شدت اختلال و نمرهٔ هوش‌بهر همتا شدند و به‌طور تصادفی به سه گروه توان‌بخشی شناختی‌حرکتی (۱۶ نفر)، دارودرمانی (۱۶ نفر) و کنترل فعال (۱۶ نفر) تقسیم گردیدند. تمام شرکت‌کنندگان توسط فرم کوتاه سه خرده‌آزمونی هوش وکسلر کودکان- تجدیدنظرشده، آزمون دیکته و نمرهٔ حساب وکسلر آزمون گردیدند. والدین آن‌ها نیز این کودکان را با پرسشنامهٔ علائم مرضی کودک-۴ (CSI-4) و ویرایش چهارم مقیاس سوانسون، نولان و پلهام (SNAP-IV) رتبه‌بندی نمودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چند‌متغیری، تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون‌های تی وابسته با تصحیح بن فرونی، تحلیل شدند. 
یافته‌ها: رویکرد توان‌بخشی در مقایسه با دارودرمانی منجر‌به بهبودی بیشتر در ریخت عمدتاً بی‌توجه (۰٫۰۱۲=p) و تمام زیر‌مؤلفه‌های نوشتاری (۰٫۰۱>p) به‌جز زیر‌مؤلفه‌های خطای ارائه و حذف دیکته شد. اما با‌وجود اثربخشی توان‌بخشی در بهبود نمرهٔ حساب (۰٫۰۳۴=p) و کاهش نشانه‌های خرده‌مقیاس عمدتاً بیش‌فعالی/ تکانشگر (۰٫۰۴۲=p) و خرده‌مقیاس ترکیبی (۰٫۰۲۳=p) کودکان؛ در مقایسه نتایج آن با دارودرمانی تفاوت معناداری بین دو گروه یافت نشد. 
نتیجه‌گیری: به‌طور‌کلی این یافته‌ها بیانگر آن است که می‌توان از رویکرد توان‌بخشی به‌عنوان یک فن‌درمانی مکمل دارودرمانی استفاده کرد.

متن کامل [PDF 579 kb]   (49 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: روانشناسی
دریافت: ۱۳۹۶/۱/۱۴ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱/۳۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb